CHOROBY SKÓRY POCHODZENIA CHEMICZNEGO

Rozmaite ciała chemiczne drażniące lub żrące, działające na skórę od zewnątrz, mogą wywołać uszkodzenia skóry różnego nasilenia, od powierzchownych zmian wypryskowatych aż do oparzeń chemicznych tkanki skórnej.

Zmiany wypryskowate pochodzenia chemicznego (epidermodermitis chemica non allergica) objawiają się w postaci ognisk złożonych z wielopostaciowych wykwitów. I ta wielopostaciowość zmian powierzchownych jest kliniczną cechą wypryskowato- tości (eczematisalio). Widuje się zatem w ognisku wypryskowatym na tle rumienia pęcherzyki, po których pęknięciu powstają nadżerki, sączenie, strupy, łuski, a w razie dodatkowego zakażenia ropnego, również krosty i strupy liszajcowate. Zmiany te ustępują szybko po usunięciu bodźców wywołujących i po zastosowaniu łagodnych mazideł lub maści (używanych np. w leczeniu oparzeń skóry).

Oparzenia chemiczne skóry (dermatitis chemica) powstają po zadziałaniu na skórę stężonych ciał żrących lub parzących (ługi, kwasy, fosfor, gazy bojowe itp.) i występują w postaci silnych objawów zapalnych rozmaitego stopnia, aż do martwicy skóry.

Leczenie polega na natychmiastowym usunięciu ciała szkodliwego silnym strumieniem wody oraz na usiłowaniach zobojętnienia jego chemicznego działania. Działanie kwasów zobojętnia się 2°/o roztworem Ncitr. bicaibonici, a ługów — l°/o roztworem kwasu cytrynowego lub octowego. Poza tym miejscowo stosuje się podobne środki, jakie bywają używane w leczeniu oparzeń cieplnych.

Tags:  

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>