Ciało Wolffa

Ciało Wolffa dzieli sie na dwa odcinki, odczaszkowy i odogonowy. Odcinek odogonowy tworzy później stałą nerkę. Pranercze powstaje w pewien czas po przednerczu, z końcem pierwszego miesiąca życia płodowego, ale rozwija się dłużej niż przednercze. Stwierdzamy w nim typowe kłębuszfei i kanaliki uchodzące do przewodu pranercza.

Już w połowie drugiego miesiąca życia płodowego nabłonek pierwotnej jamy ciała (coeloma), pokrywający wewnętrzną powierzchnię pranerczy, zaczyna bujać. Rozrastający się w przestrzeni pozaotrzewnowej narząd Wolffa nie mogąc zmieścić się na małym odcinku nefrotomu zaczyna tworzyć wypuklenie pod otrzewną grzbietowej ściany jamy ciała. Wypuklenie to w postaci podłużnego, białawego wałka lub fałdu, zwanego fałdem moczowo-płciowym (plica urogenitalis), stanowi zawiązek zarówno gruczołu płciowego (gonady), jak i tzw. przewodu Müllera.

W miarę dalszego rozwoju, wskutek ciągłego bujania i spiętrzania się nabłonka, wewnętrzna strona wałka moczowo-płciowego grubieje i dzieli się na dwie części: na tzw. fałd pranerczowy (plica mesonephrica), zawierający ciało i przewód Wolffa, a później także przewód Miillera, i na fałd płciowy (plica genitalis), który jest zawiązkiem gruczołu płciowego. Oba te fałdy wałka moczowo- płciowego spoczywają z początku bezpośrednio na tylnej ścianie jamy ciała. Później jednak oddzielają się od niej, przekształcają w dwa odrębne twory i łączą się z nią tylko za pomocą jakby krezki (ryc. 30).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>