DOWODY DZIAŁANIA KANCEROGENNEGO

Całkowicie pewne dowody działania kancerogennego u ludzi uzyskano dotychczas w odniesieniu do następujących cytostatyków i związków o działaniu immunosupresyjnym [34, 35]:

– 1) azatiopryny (chloniaki, raki płaskonabłonkowe skóry, nowotwory wątroby i dróg żółciowych oraz złośliwe guzy mezenchymalne rozwijające się u dość znacznego procentu chorych w ciągu pierwszych kilku lat od podjęcia leczenia, którego celem było zapobiegacie odrzuceniu allo- genicznych przeszczepów narządowych),

– 2) chlornafazyny (raki pęcherza u chorych leczonych z powodu czerwienicy),

– 3) chlorambucylu (ostre białaczki u chorych leczonych z powodu chło- niaków, przewlekłej białaczki limfatycznej, raka jajnika, lub czerwienicy, a także u dzieci leczonych z powodu ciężkich postaci zapalenia kłębków nerkowych lub choroby reumatycznej),

– 4) cyklofosfamidu (raki pęcherza i ostre białaczki zarówno u chorych leczonych z powodu nowotworów, jak i chorób autoimmunizacyjnych),

– 5) melfaianu (ostre białaczki u chorych leczonych z powodu szpiczaka mnogiego lub raka jajnika),

– 6) myleranu (ostre nielimfatyczne białaczki u chorych leczonych z powodu czerwienicy),

– 7) treosulfanu (ostre białaczki nielimfatyczne u chorych leczonych z powodu raka jajnika),

– 8) chemioterapii wielolekowej MOPP (ostre białaczki nielimfatyczne, chłoniaki i guzy lite w różnych lokalizacjach u chorych leczonych z powodu ziarnicy złośliwej).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>