Mechanizm pobudliwości seksualnej – rozwinięcie

Początkowo występowanie ejakulacji u szczurów tłumaczono prostym dodawaniem się pobudzeń po pojedynczych kopulacjach, prowadzącym do osiągnięcia progu ejakulacji podobnie jak tłumaczy się to u zwierząt

wzorcu kopulacyjnym złożonym z jednej intromisji, w czasie której występują liczne ruchy frykcyjne. Następnie jednak zauważono (Beach Jordan, 1956 Larsson, 1959), że sztuczne wydłużenia przerw między poszczególnymi intromisjami powoduje występowanie ejakulacji po mniejszej liczbie intromisji, co podważyło słuszność tej teorii.

Obecnie przyjętą teorią dotyczącą mechanizmu występowania ejakulacji u szczurów jest teoria zakładająca występowanie maksimum pobudzenia nie bezpośrednio po intromisji, ale dopiero w jakiś czas potem. Zjawisko to można wyjaśnić przyjmując, że pod wpływem intromisji występują dwa przeciwstawne procesy: pobudzenie i refrakcja, przy czym proces refrakcji zanikałby znacznie szybciej niż proces pobudzenia. Pobudzenie występujące w wyniku intromisji byłoby różnicą między stanem pobudzenia i refrakcji. Sytuację taką wyjaśnia rycina 11.

Występowanie mechanizmu wydłużonych przerw znajduje swoje uzasadnienie w zachowaniu szczurów w warunkach naturalnych, kiedy to kopulacje mają miejsce poza obrębem nor. W tych sytuacjach efekt wydłużonych przerw jest związany z koniecznością uzyskania wytrysku po mniejszej ilości intromisji w przypadku zagrożenia z zewnątrz i ma wyraźny walor adaptacyjny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>