OPTYMALIZACJA DŁUGOTRWAŁEJ FARMAKOTERAPII

Problemem ściśle związanym z oceną skutków ND jest analiza wpływu wyboru różnych typów długotrwałej farmakoterapii na śmiertelność oraz strukturę zachorowalności odpowiednich populacji osób przewlekle chorych. Problem ten podkreślono w dyskusji dotyczącej wyboru rodzaju leczenia hipoglikemizującego w cukrzycy, spowodowanej w wyniku ba- dań grupy UGDP (UGDP – University Group Diabetes Programme). 2 badań tych wynika, że stężenie glukozy u chorych na cukrzycę może wywierać różny wpływ na śmiertelność z przyczyn zaburzeń sercowo-nar czyniowych zależnie od rodzaju metody zmniejszania hiperglikemii za pomocą insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Podobne rozumowanie odnosić się może do wszystkich metod długotrwałej farmakoterapii wyrównawczej (hipolipemizującej, przeciwpadaczkowej itd.) [23j.

Podsumowanie. Etapy postępowania w przeciwdziałaniu ND przedstawiono na ryc. 1.2. ND stanowią bardzo poważny problem kliniczny, spo- łeczno-etyczny i ekonomiczny. Dane otrzymane w Polsce nie umożliwiają dokładnego epidemiologicznego i klinicznego określenia wagi tego problemu w krajowym systemie ochrony zdrowia. Można chyba twierdzić, że jest co najmniej tak znaczący, jak w wielu innych rozwiniętych krajach.

Rozpoznanie kliniczne ND z punktu widzenia możliwości udowodnienia przyczyn związku pomiędzy stosowaniem leku a wystąpieniem nieoczekiwanego i szkodliwego zespołu objawów jest ciągle mało skuteczne, Dążenie do poprawy tego stanu obejmuje wiele czynników: dalsze zmiany w przed- i podyplomowym programie nauczania farmakologii klinicznej, wprowadzenie do lecznictwa zasad kontrolowanej i indywidualnej farmakoterapii, obejmującej również problematykę klinicznej farma- kologii ND, lepsze wykorzystanie już istniejących prostych metod obserwacji działań leków, opracowanie nowych metod badań i testów, rozszerzenie badań epidemiologicznych w farmakoterapii.

Postępy w skuteczności rozpoznawania ściśle wiążą się z prewencją ND, Z tego względu przedstawiono w sposób uporządkowany strukturę możliwych patogenetycznych, ogólnych mechanizmów ND. Można by oczekiwać, że włączenie tego problemu w strukturę myślenia lekarskiego, koniecznego w budowaniu poglądu na leczenie i formułowanie decyzji farmakoterapeutycznych w indywidualnych przypadkach, mogłoby przyczynić się do lepszego wykorzystania już istniejących informacji o ND w celu przewidywania ich występowania, a więc prewencji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>