TĘŻEC

Tężec (tetanus) jest chorobą zakaźną, wywołaną przez zarazek Nico- laieia, mogącą występować we wszystkich okresach wieku dziecięcego. Zarazek tężca, Clostiidium tetani, jest drobnoustrojem tworzącym niezwykle odporne zarodniki i produkującym silną toksynę. Zakażenie następuje zwykle wskutek zanieczyszczenia jakiejś rany. Znamiennym objawem tężca jest stałe zwiększone napięcie mięśni poprzecznie prążkowanych, przy czym obejmuje ono zwykle najpierw mięśnie twarzy, następnie mięśnie tułowia i kończyn.

Dalej

WYPRYSK DZIECIĘCY (ECZEMA INFANTILE)

U dzieci występują między 1—3 rokiem życia zmiany alergiczne wypryskowate polegające na nieswoistym wielowartościowym uczuleniu komórek naskórka. Bywają one w podręcznikach nazywane albo wypryskiem (eczema), lub objawami skazy wysiękowej w skórze (diathe- sis exsudativa cutanea). W mianownictwie tych zmian istnieje w ogóle wielkie zamieszanie, bo nazywane one bywają również atopic derma- iitis infantum, früexsudatives Ekzematoid etc. Nazywajmy je jednak wypryskiem dziecięcym (eczema infantile).

Dalej

Uszkodzenie naczyń w czasie Odry

W związku z uszkodzeniem naczyń występują ciężkie powikłania: zmiany martwicze kończyn dolnych, palców, małżowin usznych, różnych odcinków skóry, rak wodny. Częste są również następujące powikłania: zapalenie płuc i opłucnej przeważnie ropne, zapalenie krwotoczne nerek, zapalenie ślinianek przyusznych, ropniaki i stany septyczne. W okresie ostrym choroby stwierdza się we krwi zwiększenie liczby krwinek białych, albo niekiedy ich obniżenie obraz krwi wykazuje brak eozynofilów, wzrost procentowy krwinek obojętnochłonnych i mono- cytów. W okresie zdrowienia znowu pojawiają się eozynofile. W rokowaniu należy wziąć pod uwagę szereg czynników, jak stan ogólny organizmu, właściwości epidemii itp., a przede wszystkim wiek chorego. U dzieci dur plamisty przebiega łagodniej, co się tłumaczy odmiennym stanem naczyń krwionośnych i centralnego układu nerwowego, niż to ma miejsce u dorosłych. Śmiertelność wśród ludzi młodych i w wieku średnim waha się między 5—17% (Iwaszencow) u dzieci w wieku do lat 1-0 śmiertelność wynosi 1%, między 11 a 35 rokiem życia 5—14%, u ludzi powyżej 35 lat — 3-0%, a powyżej 5-0 lat waha się między 5-0—1-0-0% (cyt. wg Bogdanowicza).

Dalej

Wrodzonego uczulenie

Zmiany powstające pod wpływem wrodzonego uczulenia skóry na promienie świetlne zdarzają się rzadko, ale posiadają ważne znaczenie, gdyż rozpoczynają się w wieku wczesnego dzieciństwa. Należą do nich:

Dalej

Świerzbiączka przewlekła pospolita

Świerzbiączka przewlekła pospolita (prurigo chronica vulgaris, neurodermitis). W patogenezie tego schorzenia, obok innych czynników, wybija się na pierwszy plan chwiejność uczuciowa idąca w parze z nieswoistą nadwrażliwością skóry na działanie rozmaitych czynników wewnętrznego i zewnętrznego pochodzenia. U chorych stwierdza się często inne schorzenia alergiczne (najczęściej dychawicę oskrzelową) albo te choroby istnieją u ich rodziców.

Dalej

Świerzbiączka letnia

Leczenie polega na ochronie skóry przed działaniem światła (krem z dodatkiem taniny) oraz na podawaniu amidu kwasu nikotynowego lub syntetycznych środków przeciwmalarycznych (atebryna, resochina itp.).

Dalej

CHOROBY SKÓRY POCHODZENIA CHEMICZNEGO

Rozmaite ciała chemiczne drażniące lub żrące, działające na skórę od zewnątrz, mogą wywołać uszkodzenia skóry różnego nasilenia, od powierzchownych zmian wypryskowatych aż do oparzeń chemicznych tkanki skórnej.

Dalej

ROPNE ZAKAŻENIA SKÓRY (PYODERM1AE)

Gronkowcowe zakażenia skóry (pyodermitis staphylogenes) umiejscawiają się najczęściej w mieszkach włosowych (iolliculitis) lub w gruczołach potowych (hidradenitis) i stąd mogą się przenieść w otoczenie łącz- notkankowe i wytworzyć w nim głębokie zmiany ropne w postaci czyraków (iurunculus).

Dalej

Odmrożenia skóry

Odmrożenia skóry (congelatio) zdarzają się u dzieci rzadko i wymagają podobnego leczenia miejscowego, jak oparzenia cieplne.

Rumień świetlny (erythema actinicum) powstaje zazwyczaj po dłuższym zadziałaniu na skórę promieni słonecznych lub lamp kwarcowych i objawia się w postaci zaczerwienienia i obrzęku zapalnego skóry, na której mogą się pojawić również pęcherzyki lub pęcherze.

Dalej

Liszajec zakaźny pospolity

Liszajec zakaźny pospolity (impetigo contagiosa vulgaris streptogenes) jest częstym schorzeniem u dzieci, umiejscawiającym się zazwyczaj w skórze twarzy, w okolicy ust i otworów nosowych, a niekiedy także w skórze głowy owłosionej (jako powikłanie ropne wsza- wicy lub grzybic). W miejscach tych powstają pęcherzyki lub pęcherze wypełnione cieczą przejrzystą, a po pęknięciu tych wykwitów powstają nadżerki wydzielające ciecz surowiczą zasychającą w opisane wyżej „miodowe” liszajcowate strupy. Często stwierdza się obrzęk i bolesność okolicznych węzłów chłonnych. W leczeniu stosuje się najpierw okłady z wodnych roztworów środków odkażających (Sol. Acid, boric. 2%), a następnie maści z zawartością środków odkażających (Ung. Hydraig. praecip. alb. 1—2%, lub Ung. Hydrarg. oxydât, llav. 1—2%), lub antybiotyków (Ung. Oxyterracini 1%, Ung. Oxycort-A, Ung. Detreomycini 1%). Wskazane są zmywania miejsc zajętych zmianami chorobowymi ciepłą wodą i mydłem.

Dalej

ZMIANY ALERGICZNE GŁĘBOKIE

W odróżnieniu od omówionych poprzednio alergicznych powierzchownych zmian wypryskowatych (epidermodermitis allergica), w zmianach

Dalej

Przyczyny świerzbiączki

Przyczyną świerzbiączki pokrzywkowej ostrej są stany uczulenia pokarmowego niemowlęcia oraz nadwrażliwość jego skóry na alergeny otoczenia. Toteż w leczeniu tego schorzenia główną uwagę należy zwrócić na prawidłowe odżywianie niemowląt oraz na uregulowanie diety matki w przypadkach karmienia piersią. Skórę niemowląt należy chronić przed działaniem ciał drażniących. Zewnętrznie, obok kąpieli siarkowych (Sol. Vlemingkx, 3—5 łyżek stołowych na wanienkę wody), zalecić należy pudrowanie, a na noc smarowanie mazidłem z dodatkiem siarki lub smoły pogazowej (-0,5—1%). Rp. Suit. praecip. -0,3, Zinci oxydât. 3,-0, Eucerini anhydi., Ol. Rapae aa ad 3-0,-0 lub Rp. Piodermini -0,15, Ol. Rapae 3,-0, Past. Zinci oxydât, ad 3-0,-0. W przypadkach uporczywych i ciężkich można zastosować kortykoterapię (ACTH, kortyzon i jego pochodne), która niestety działa przemijająco.

Dalej

Patogeneza wyprysku dziecięcego

Patogeneza wyprysku dziecięcego jest złożona, gdyż nieswoiste wielowartościo- we przewrażliwienie komórek naskórka bywa spowodowane w tych razach wrodzonym stanem uczulenia pokarmowego, który toruje drogę dla uczuleń innymi alergenami pochodzenia zewnętrznego i wewnętrznego. Przemawia za tym poprawa kliniczna zmian wypryskowatych, gdy usunie się błędy w karmieniu niemowląt i poprawi się dietę ich karmicielki oraz gdy zwróci się szczególną uwagę na ochronę skóry niemowląt przed działaniem rozmaitych ciał uczulających pochodzenia zewnętrznego (pył domowy oraz pył wydobywający się z poduszek i materaców, bielizna wełniana, farbowane zabawki, kosmetyki matki, używanie pachnących mydeł itp.).

Dalej

OGÓLNE ZASADY STOSOWANIA ANTYBIOTYKÓW

Środkiem, iktóry zapoczątkował nową erę czynnej i skutecznej walki człowieka z mikroustrojem chorobotwórczym, środkiem, który był jutrzenką wspaniale rozwijającej się dziś nauki o środkach bakteriobójczych lub bakteriostatycznych, były sulfonamidy. Chociaż wyniki lecznicze w stosowaniu sulfonamidów były zastanawiające, to jednak zakres ich działania był i jest dosyć ograniczony, i nie są one wolne od niepożądanych działań ubocznych. Toteż dopiero odkrycie antybio-tyków (Fleming) uzupełniło w niespodziewanej mierze braki, tzw. che- moterapeutyków (sulfonamidów) i zarazem stało się dużym postępem nauk biologicznych i przyniosło ludzkości w darze możliwość ratunku przed nieustanną i bezwzględną agresją ze strony chorobotwórczych drobnoustrojów. Środki tzw. chemioterapeutyczne oraz antybiotyki zmieniły pod wieloma względami oblicze współczesnej sztuki leczenia i racjonalnie zastosowane pozwalają na uratowanie życia ogromnej liczbie ludzi.

Dalej