Unieruchomiony na wyciągu

Jedną z odmian wyciągu szkieletowego jest wyciąg zrównoważony, którego każde osłabienie spowodowane poruszeniem się chorego w łóżku jest wychwytywane i kompensowane przez aparat podwieszający. Wyciąg taki ułatwia także znacznie wykonywanie zabiegów pielęgniarskich przy chorym.

Unieruchomiony na wyciągu narażony jest na wiele powikłań typowych dla chorych unieruchomionych (odleżyny, zakażenie tkanki kostnej, zakrzepica, odoskrzelowe zapalenie płuc, zaparcia, stany zapalne i kamica dróg moczowych).

Wielu grożącym powikłaniom można zapobiec troskliwym pielęgnowaniem oraz stoso- Ryc 192. wyciąg bezpośredni stosowaniem rehabilitacji w łóżku. wany w leczeniu złamań kości udowej.

Ponadto konieczne jest codzienne kontrolowanie prawidłowości działania wyciągu, sprawdzanie, czy nie ma gdzieś tarcia linek, blokowania płytek wyciągowych przy stopie, o poręcz łóżka, czy bloczek lub ciężarki nie opuściły się na podłogę itp.,

Są to czynności lecznicze mające na celu uruchomienie stawu, zwiększenie zakresu ruchów lub zmniejszenie przykurczów. Rozróżnia się redresje jednoczasowe, kiedy w czasie jednego posiedzenia znosimy przykurcz, oraz redresje stopniowe lub wielofazowe.

W zabiegach tych wykorzystuje się mechanizm działania dźwigni. Redresji do-konuje się ręcznie, opatrunkiem lub gorsetem gipsowym, aparatem ortopedycznym czy wyciągiem. Redresje jednoczasowe wykonuje się z reguły w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym dla potrzebnego zwiotczenia mięśni i bezbolesnego zabiegu. Poza tym umożliwia ono zastosowanie znacznie mniejszych sił, przez co zmniejsza ryzyko złamania kości czy uszkodzenia powierzchni stawowej. Przeciwwskazaniem po redresji jest ostry stan zapalny (w stawie czy jego najbliższym otoczeniu), patologiczne osłabienie kości, zaburzenia krążenia tętniczego w obrębie kończyn, daleko posunięte zbliznowacenie tkanek miękkich.

Znacznie częściej niż redresje jednorazowe stosuje się redresje stopniowe, wie-loetapowe. Wykonuje się je ręcznie (metoda wielokrotnie powtarzanych biernych ruchów stawu) albo za pomocą korekcyjnych opatrunków gipsowych, wyciągów czy też dynamicznych aparatów ortopedycznych i obuwia (wykorzystujących działanie gumy, sprężyny lub ciężaru ciała).

Zarówno po redresji jednoczasowej, jak i wieloetapowej konieczne może być zabezpieczenie wyniku opatrunkiem gipsowym lub też aparatem ortopedycznym (np. szyny Saint Germaine i Denis-Browne’a w leczeniu stóp końsko-szpotawych).

Przykładem opatrunków gipsowych redresujących są gorsety stosowane w leczeniu skoliozy, gips komorowy w leczeniu przykurczów stawu kolanowego itp.

Zabezpieczeniu biernemu uzyskanej poprawy (opatrunki gipsowe, aparaty, obuwie ortopedyczne itp.) towarzyszyć musi zabezpieczenie czynne – a więc przywracanie albo zwiększanie siły mięśni przeciwdziałających nawrotowi zniekształcenia. Równolegle do redresji stosuje się zabiegi fizykoterapeutyczne, mające ułatwić zwiotczenie i rozluźnienie blizn oraz przykurczonych tkanek (ciepłe kąpiele, okłady parafinowe, borowinowe, diatermia itp.).

Ze względu na możliwość powikłań towarzyszących rękoczynom, redresje wykonuje się głównie w warunkach lecznictwa zamkniętego, gdzie jest możliwość stałej obserwacji i kontroli.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>