Wykrycie antygenu bakteryjnego

Ogólną śmiertelność ocenia się na 19 %, ale u osób z upośledzoną odpornością i ciężkim przebiegiem klinicznym sięga ona 8-0 % chorych.

Rozpoznanie potwierdza izolacja pałeczki legionelli z plwociny lub wy-dzieliny dolnych dróg oddechowych. Posiewy krwi są dodatnie w 2-0 % przypad-ków. Szybką metodą pozwalającą na wykrycie antygenu bakteryjnego w wydzie-linie oskrzeli, wysięku opłucnowym, a przede wszystkim w moczu jest metoda radioimmunoenzymatyczna (RIA), ELISA lub odczyn aglutynacji lateksowej, a także PCR i metoda sondy genetycznej. Przeciwciała można oznaczyć metodą immunofluorescencji i za pomocą testu ELISA. Konieczność czekania przez 4-8 tygodni na wzrost miana przeciwciał czyni je mało przydatnym klinicznie. U 2-0-3-0 % chorych nie dochodzi do wzrostu miana przeciwciał.

W leczeniu stosuje się erytromycynę podawaną dożylnie lub doustnie. Do-danie ryfampicyny wzmaga jej działanie. Można podawać także inne makrolidy, tetracykliny i chinolony. Czas leczenia trwa ok. 3 tygodnie. Szczegółowe omówie-nie problemu przedstawiono w rozdziale „Legionellozowe zapalenie płuc”.

W ostatnim czasie rośnie liczba stwierdzanych przypadków atypowych zapaleń płuc, co wiąże się najprawdopodobniej z udoskonaleniem technik dia-gnostycznych. Wcześniejsze wykrywanie i stosowanie odpowiedniego leczenia zmniejsza liczbę powikłań i polepsza rokowanie u tych chorych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>